|
|
||||
|
Właśnie, jak co miesiąc, próbowała go obrazić chyba tylko z tego powodu, że on był mężczyzną, więc nie był kobietą lub z jakiegoś innego równie ważkiego powodu. Sama tego nie wiedziała. Była zła, smutna, zdenerwowana, zmęczona i ogólnie czuła się źle, a właściwie nijak. Szukała zaczepki, żeby się pokłócić, żeby jej powiedział: "to może skoro … Pierwszy raz od dawna, wpadłam w trans czytelniczy. Czytałam po polsku i nie na zajęcia. Trans trwał długo, bo położyłam się około dziesiątej wieczorem, a spojrzałam na zegar o piątej rano. Nie miałam poczucia upływającego czasu. Wysiadłam na stacji metra "Politechnika". Czy można się rozstać na chwilę – nie chcieć być z ukochaną osobą, zabrać od niej swoje rzeczy, oddać te pożyczone*, popłakać, odczuć pustkę, brak, samotność, żeby później wrócić? Pewnie można. Wyobrażam sobie kłótnię, jak z jakiegoś głupiego filmu, w którym poszło o błahostkę, padają coraz głośniej coraz mocniejsze słowa, pojawiają się łzy, dudnienie serca, szum … Dzieci nie lubią spać. Przypomniało mi się. Dziś wydaje się to dziwne, czasem cały dzień zmierza do tego spokojnego momentu, kiedy układam się pod kocem, naciągam go po uszy, a za głową jeszcze bardziej, kiedy wyślę sms na dobranoc, zamknę oczy i zasnę. W ramach walki z komercjalizacją świąt, przekazuję tradycję. Przepis na kutię: (z Łucka) przywieziony przez moją prababcię Marię Kondratowicz z domu Wieczffińską. 1/4 kg pszenicy (na kutię, trzeba na bazarze poprosić, to dostajemy bez łusek) Ostatnio nie do końca jestem zadowolona z tego, co wychodzi mi spod palców. Zbyt podobne, trochę na siłę, bo pomysł jest, ale. Dlatego ogłaszam przerwę, żeby się nie zmuszać. Nie usunę bloga, bo już raz tak zrobiłam, a później założyłam to konto. Więc myślę, że wrócę do pisania. A póki co CISZA. Twórcza niemoc. Pozostali byli na górze, stali pewnie tam, gdzie ledwie się chwytała, wbijając palce w ziemię. Napięte miała nie tylko mięśnie rąk, ale i pleców. Podciągała się na moment bardziej, żeby odciążyć trochę plecy i znów minimalnie opadała, miała wrażenie, że ziemia, której się trzyma puchnie jej pod palcami i że ją parzy. Gęsia skórka pojawiała … Tego nauczyła mnie Krysia, nie chodzi tu ani o fałszywą skromność ani o wpędzanie się w kompleksy, tylko o prawdę. Umieć przyznać, że można czegoś nie umieć od razu, ale nie porzucać starań. Bo nie da się przemierzyć drogi postawiwszy na niej dwa kroki. Trzeba przyznać sobie czas potrzebny aby coś osiągnąć, zaakceptować własne tempo, … w bramie.Dlaczego?Nie wiemTo nie kot,ptak wygląda jak żywy tylko nieruchomymożna do niego podejść, tak bardzo blisko. I nie ucieka, ale wcale nie chcę podchodzić… Bo dotknęła go śmierć? A może dlatego, że teraz to nic trudnego? |
||||
|
© 2012 tahti - Wszelkie prawa zastrzeżone |
||||